آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

فیلم «ما همه قاتلیم» که در اصل «ما همه قاتل هستیم» نام داشت، توسط آندره کایات، وکیل سابق که از سیستم اعدام فرانسه متنفر بود، کارگردانی شده است. فیلم‌نامه شارل اسپاک هیچ تلاشی برای تطهیر چهار شخصیت اصلی (مارسل مولوجی، ریموند پلگرین، آنتوان بالپتره، ژولین وردیر) نمی‌کند؛ انگیزه‌ها هر چه که باشد، این‌ها همگی قاتلانی سنگدل هستند. با این حال، فیلم آیین سادیستی را محکوم می‌کند که از طریق آن این چهار مرد به پای گیوتین کشانده می‌شوند. در فرانسه، سیاست بر این است که هرگز به محکوم زمان اعدام را اعلام نکنند و سپس بدون هشدار قبلی ظاهر شده و قربانی را در حال دست‌وپا زدن و فریاد زدن به سمت نابودی بکشانند، بدون اینکه فرصتی برای آشتی با خود یا آفریدگارش داشته باشد. در پایان این فیلم تکان‌دهنده، مخاطب نیز به اندازه این چهار «شخصیت اصلی» احساس بی‌هویتی و مسخ‌شدگی می‌کند. این فیلم به شدت مورد انتقاد نهادهای مجری قانون فرانسه قرار گرفت، اما برنده جایزه ویژه هیئت داوران در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۲ شد.

فان‌فان روستایی جوان و خوش‌تیپی است که برای فرار از ازدواج اجباری به ارتش می‌پیوندد؛ چرا که یک دختر کولی پیش‌گویی کرده که او به افتخار می‌رسد و دختر پادشاه همسرش خواهد شد. اما آن دختر کولی در واقع آدلین، دختر افسر سربازگیری بود. فان‌فان پس از کشف این حیله، حاضر نمی‌شود رویای خود را فراموش کند و تصمیم می‌گیرد سرنوشت آن پیش‌گویی جعلی را محقق سازد.

فرانسوا دونژ، یک صنعتگر ثروتمند و زن‌باره، با دختری ملقب به ببه آشنا می‌شود و با او ازدواج می‌کند. ده سال بعد، در حالی که توسط همسرش مسموم شده و در بیمارستان در حال مرگ است، زندگی مشترک خود را مرور می‌کند و می‌فهمد همسرش که عاشقانه او را می‌پرستید، چطور از رابطه‌های متعدد و بی‌تفاوتی‌های او رنج کشیده است.

کوکتو بیننده را به تماشای ویلای یکی از دوستانش در سواحل فرانسه می‌برد که یکی از لوکیشن‌های اصلی فیلم وصیت‌نامه اورفه بوده است. خود خانه به شدت تزئین شده است، بیشتر توسط کوکتو و کمی هم توسط پیکاسو، و ما به یک تور مفصل از این آثار هنری دعوت می‌شویم. کوکتو همچنین چندین ده نقاشی دیگر را به ما نشان می‌دهد که البته بیشتر آن‌ها مضامین اساطیری دارند. او همچنین با افتخار نقاشی‌های ادوارد درمیت و ژان ماره را به نمایش می‌گذارد و در خانه خود در ویلفرانش به گشت‌وگذار می‌پردازدایی می‌پردازد.

یک کشیش بی‌تجربه و بیمار در جامعه روستایی آمبریکورت در فرانسه حضور می‌یابد و به روحانیون آنجا می‌پیوندد. اما مردم محلی برخورد خوبی با او ندارند و روش‌های زاهدانه و رفتار غیراجتماعی‌اش او را به یک طردشده تبدیل می‌کند. در طول کلاس‌های آموزش کتاب مقدس در مدرسه دخترانه محلی، او مدام توسط دانش‌آموزانش مسخره می‌شود. سپس تلاش او برای مداخله در یک خصومت خانوادگی به یک رسوایی بزرگ تبدیل می‌شود. شکست‌های او که با وخامت وضعیت سلامتی‌اش همراه شده، ایمان او را به چالش می‌کشد.

آلن رنه و روبر هسن از نقاشی دیواری معروف پیکاسو به نام «گرنیکا» در ترکیب با تیترهای روزنامه‌ها برای سر دادن فریاد ضدجنگ علیه جنگ داخلی اسپانیا استفاده می‌کنند. روایت ژاک پرووست فاجعه گرنیکا در آوریل ۱۹۳۷ را برجسته می‌کند و در ادامه شعری از پل الوار با صدای ماریا کاسارس روی موسیقی ناآرام گی برنارد خوانده می‌شود.

استن و اولی در جزیره‌ای در جنوب اقیانوس آرام سرگردان و رها می‌شوند.

پل براکونیه و همسرش بلاندین تنها یک چیز در سر دارند: پیدا کردن راهی برای کشتن یکدیگر بدون آنکه خطری تهدیدشان کند. پل پس از شنیدن یک برنامه رادیویی، تصمیم می‌گیرد به پاریس برود تا با وکیلی معروف که تخصصش تبرئه کردن قاتلان است ملاقات کند. او به وکیل می‌گوید که همسرش را کشته است. وکیل از پل می‌خواهد که جزئیات حادثه را بازسازی کند. او بدون آنکه بداند، ناخواسته راهی را به پل آموزش می‌دهد تا همسرش را به قتل برساند و در عین حال شانس خود را برای فرار از مجازات مرگ یا حتی آزادی کامل افزایش دهد.

میشل به خاطر عشقش به ژولیت، از کارفرمای خود آقای بلانژه دزدی کرده و اکنون در زندان است. یک شب، در حالی که در سلولش خوابیده، ناگهان بیدار می‌شود، درها باز می‌شوند و او خود را در دهکده‌ای عجیب می‌یابد که همه ساکنان آن حافظه خود را از دست داده‌اند. در آنجا، او دوباره ژولیت را ملاقات می‌کند که به نظر می‌رسد موافقت کرده با مردی قدرتمند ازدواج کند، مردی که ممکن است همان ریش‌آبی معروف باشد.

داستان زندگی راهبه‌ای که کار خود را به عنوان خواننده کاباره آغاز کرد، سپس به دلیل اینکه نتوانست بین دو مرد یکی را انتخاب کند تارک دنیا شد و اکنون خود را وقف پرستاری کرده است.