آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

مرد جوانی از قبیله کینای (قبیله خون) در حالی که همراه با قبیله در مراسم رقص خورشید شرکت می‌کند، زندگی معاصر مردم خود را به ما نشان می‌دهد.

این فیلم که شاهکاری در هنر سینماست، تصویری عظیم و شگفت‌انگیز از جهان هستی را به گونه‌ای روی پرده خلق می‌کند که گویی برای یک مسافر فضا نمایان می‌شود. این اثر از جمله منابع الهام استنلی کوبریک برای فیلم «۲۰۰۱: یک ادیسه فضایی» بود. پویانمایی واقع‌گرایانه شما را به مناطق دوردست فضا، فراتر از برد قوی‌ترین تلسکوپ‌ها، از کنار ماه، خورشید و راه شیری، به درون کهکشان‌های ناشناخته می‌برد.

«گزارش یکپارچگی ۱»، اولین اثر پیشگامانه مدلین اندرسون، اولین مستند شناخته شده توسط یک کارگردان زن آفریقایی-آمریکایی است. اندرسون با سرسختی، همدلی و مهارت، سندی حیاتی از تلاش‌های مربوط به رفع تبعیض نژادی در سراسر کشور در سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۰ گردآوری کرده است. این فیلم شامل تصاویری از اسطوره‌های مستندسازی، آلبرت میزلز و ریچارد لیکاک و فیلم‌بردار پیشگام سیاه‌پوست، رابرت پوئلو، آوازخوانی مایا آنجلو و روایتگری لوفتن میچل نمایشنامه‌نویس است. اندرسون به سرعت از تحصن‌ها در مونتگومری آلاباما به سخنرانی مارتین لوتر کینگ جونیور در واشینگتن دی.سی و سپس به اعتراض علیه مرگ بدون پیگرد یک مرد سیاه‌پوست غیرمسلح در بازداشت پلیس بروکلین می‌رود؛ او گستره و ابعاد باورنکردنی جنبش حقوق مدنی را به تصویر می‌کشد و با این تصاویر متنوع، همان‌طور که بعدها گفت، «مانند هنرمندی با پالت رنگ‌های مختلف» کار می‌کند.

این آخرین مستند از مجموعه «ماجراهای واقعی زندگی» به نظر می‌رسد یکی از بهترین‌های آن نیز باشد؛ جایی که ما به اعماق جنگل‌های آمریکای جنوبی می‌رویم تا زندگی جگوار را تماشا کنیم. مستند «گربه جنگل» صمیمانه‌تر از آثار مشابه خود است و به شخصیت‌های فردی حیوانات اجازه خودنمایی می‌دهد. شخصیت‌های اصلی این مستند یک جفت جگوار هستند (که یکی از آن‌ها سیاه است)؛ مبارزه آن‌ها به عشق و کمی بعد به تولد دو توله (که هر کدام شبیه به یکی از والدین هستند) منجر می‌شود.

«آواز استیرن» یک فیلم مستند فرانسوی محصول سال ۱۹۵۸ به کارگردانی آلن رنه است. این فیلم به سفارش گروه صنعتی فرانسوی «پشینه» و برای برجسته کردن مزایای پلاستیک ساخته شد.

یان اشمیت و پاول یوراچک در این مستند کوتاه و فانتزی، توجه خود را به مشکل خودروهای رهاشده و بی‌صاحب در چکسلواکی معطوف می‌کنند.

فیلم «من، یک سیاهپوست» برنده جایزه معتبر لویی دلوک در سال ۱۹۵۸، نقطه عطفی در جدایی ژان روش از مردم‌نگاری سنتی و روی آوردن او به استراتژی‌های مشارکتی و بداهه‌پردازانه‌ای بود که خود آن را «مردم‌نگاری مشترک» و «قوم‌داستان» می‌نامید. این فیلم یک هفته معمولی از زندگی مردان و زنانی اهل نیجر را به تصویر می‌کشد که برای کار به ابیجان در ساحل عاج مهاجرت کرده‌اند.

«آرایا» یک معدن نمک طبیعی و قدیمی واقع در شبه‌جزیره‌ای در شمال شرقی ونزوئلا است که در سال ۱۹۵۹، یعنی پانصد سال پس از کشف توسط اسپانیایی‌ها، همچنان به صورت دستی استخراج می‌شد. این مستند به تصویر کشیدن زندگی کارگران نمک و روش‌های کهن کار آن‌ها پیش از ناپدید شدن همیشگی این شیوه‌ها با ورود استخراج صنعتی می‌پردازد.

این مستند که در جشنواره جاز نیوپورت در سال ۱۹۵۸ فیلم‌برداری شده است، تصاویری از آب و شهر را با نوازندگان و تماشاگران تلفیق می‌کند. فیلم از روز به شب و از موسیقی بداهه به موسیقی مذهبی گاسپل پیش می‌رود. این یک فیلم کنسرت است که آرامش، اوقات فراغت و موسیقی جاز را در زمان و مکانی خاص به تصویر می‌کشد.

چندین داستان که مناظر و حیات وحش هند را به تصویر می‌کشند با تصاویر مستند ترکیب شده‌اند.